مزامیر

کتاب مزامیر که به <زبور داود> نیز شهرت دارد ، یکی از دلپذیر ترین کتب <کتاب مقدس> است . این کتاب مجموعه ای است از شعر و سرود که به زبانی شیوا ، روحیات و رویدادهای تاریخی قوم یهود را بیان می کند . بیشتر بخشهای این کتاب در زمان داود پادشاه و کمی بعد از آن نگارش یافته است . زبور داود را قوم یهود پس از بازگشت از اسارت بابل ، و به هنگام بازسازی خانه خدا ، بعنوان کتاب سرود بکار می برد . هفتادو دو مزمور را داود نوشته ؛ دو مزمور را سلیمان ، دوازده مزمور را آساف ، نه مزمور را خاندان قورح و بلاخره یک مزمور را موسی برشته تحریر در آورده . مزامیر روحیات مردم را در هنگام شادی و غم بیان می کند . از این کتاب می فهمیم که در هر روحیه و حالتی که باشیم می توانیم قلب خود را بسوی خدا بگشاییم و با وی رازو نیاز کنیم . همچنین ، در این کتاب با سرودهای زیبای پرستشی خدا آشنا می شویم . مطالب این کتاب به خواننده کمک می کند تا نه فقط مشکلات خود را با خداوند در میان بگذارد بلکه او را برای نعمتهایش ستایش کند . موضوع اصلی کتاب مزامیر < پرستش > است . این واژه بیش از دویست بار در این کتاب بکار رفته است . < توکل > و واژه های مشابه ، 57 بار بکار رفته است . آیه کلیدی این کتاب را می توان در 6:150 یافت : هر که جان در بدن دارد خداوند را ستایش کند ! خداوند را سپاس باد

مزامیر

کتاب مزامیر که به <زبور داود> نیز شهرت دارد ، یکی از دلپذیر ترین کتب <کتاب مقدس> است . این کتاب مجموعه ای است از شعر و سرود که به زبانی شیوا ، روحیات و رویدادهای تاریخی قوم یهود را بیان می کند . بیشتر بخشهای این کتاب در زمان داود پادشاه و کمی بعد از آن نگارش یافته است . زبور داود را قوم یهود پس از بازگشت از اسارت بابل ، و به هنگام بازسازی خانه خدا ، بعنوان کتاب سرود بکار می برد . هفتادو دو مزمور را داود نوشته ؛ دو مزمور را سلیمان ، دوازده مزمور را آساف ، نه مزمور را خاندان قورح و بلاخره یک مزمور را موسی برشته تحریر در آورده . مزامیر روحیات مردم را در هنگام شادی و غم بیان می کند . از این کتاب می فهمیم که در هر روحیه و حالتی که باشیم می توانیم قلب خود را بسوی خدا بگشاییم و با وی رازو نیاز کنیم . همچنین ، در این کتاب با سرودهای زیبای پرستشی خدا آشنا می شویم . مطالب این کتاب به خواننده کمک می کند تا نه فقط مشکلات خود را با خداوند در میان بگذارد بلکه او را برای نعمتهایش ستایش کند . موضوع اصلی کتاب مزامیر < پرستش > است . این واژه بیش از دویست بار در این کتاب بکار رفته است . < توکل > و واژه های مشابه ، 57 بار بکار رفته است . آیه کلیدی این کتاب را می توان در 6:150 یافت : هر که جان در بدن دارد خداوند را ستایش کند ! خداوند را سپاس باد

مراثی ارمیا

این کتاب را ارمیای نبی پس از ویرانی اورشلیم می نویسد . بابل بسیاری از مردم یهودا را به اسارت می برد . آنانی که در اورشلیم باقی می مانند با مشکلات بی شماری مواجه می شوند . کار می کنند اما گرسنه سر بر بالین می نهند . اقوام و خویشان آنان در اسارت بابل هستند و معلوم نیست چه بر سرشان خواهد آمد . ارمیا نیز در غم هموطنانش شریک است . او در این کتاب احساسات جریحه دار خود و مردم اورشلیم را با بیانی پر احساس توصیف می نماید . حتی در نهایت یاس و نومیدی ، ارمیا در این کتاب از امانت و وفاداری خداوند سخن می گوید . مردم اورشلیم نیک می دانند که مصیبت آنان بدلیل زیرپا نهادن فرامین خداوند بوده است ، لذا به گناهان خود اعتراف می کنند و دست بخشایش بسوی خداوند دراز می کنند .ارمیا رانبی گریان ، گفته اند ؛ اما گریه او نه برای خود ، بلکه برای مردم بینوا و زجر دیدة اورشلیم است .